Narva, teraz już to wiem, jest typem miasta, które “przed wojną było bardzo ładne”. Przewodnik pokazywał nam więc np. dziury w ziemi, a potem zdjęcia budynków, które stały tam przed wojną. Wrażenie jest intensywne – do tej pory jest mnóstwo poprzemysłowych molochów z wybitymi oknami i spłowiałymi pastelowymi kolorami.
Zanim dotarliśmy do Narvy odwiedziliśmy Pühtitsa Dormition Convent – prawosławny klasztor, który powstał z powodu pewnego cudu. Kilkaset lat temu w lesie pewien estoński pasterz znalazł pod dębem (czy innym drzewem) ikonę przedstawiającą Zaśnięcie Matki Bożej. Drzewo to stoi do dziś na cmentarzu na którym chowane są siostry z klasztoru. Niedaleko od tego miejsca jest święte źródło, w którym woda nigdy nie zamarza, nawet gdy jest – 20 stopni.
Po drodze zwiedziliśmy jeszcze Toila Park, byłą siedzibę prezydenta Estonii. Był tam piękny pałac, ale – oczywiście – po wojnie już go nie było. Ale za to z miejsca, gdzie był, rozciąga się piękny widok na morze. Na szczęście trafiliśmy na niezłą pogodę.
Jeszcze trochę o Narvie – jest to miasto graniczące z Rosją, 87% procent mieszkańców to Rosjanie. Estończycy stanowią ok. 5% populacji. To miasto z zupełnie innej beczki
A to jaskinia, gdzie usłyszeliśmy historię o pewnym znanym rosyjskim poecie, który poznał tu estońską kobietę, z którą jeździli po Europie. A ona tłumaczyła jego wiersze na estoński…
Hasek w Narvie widział tylko bijące się pijane osły.
Wielu z nas przyjechało do Tartu studiować tzw. “Transitional Studies” uzupełniając swą wiedzę o krajach postkomunistycznych. Tutaj widzimy plac zabaw z okresu transformacji. Smutne.
Oczywiście “ten ratusz przed wojną wyglądał o wiele ładniej”. Podobno jednak “Unia da pieniądze” i go odnowią.
Coraz bliżej Rossiji, ale czy to na pewno Rossija? Czy może jeszcze Sojedinitielnyj Sojuz Socialisticzieskich Republik?
Zamek w Narvie, jeszcze Eesti.
