Palmiarnia oraz Ogród Botaniczny w Tartu mają odwiedzającym wiele do zaproponowania. Pani obsługująca wystawę widząc z jakim przerażeniem przyglądamy się patyczakom, postanowiła wyciągnąć je z akwarium i położyć na naszych dłoniach. A oto efekty:
PS. A myślałam, że to ja boję się robaków, Kari jednak zdecydowanie mnie przebiła.
Nie można powiedzieć, że wyprawa udała się w 100%. Panda zakopała się w błocie, a więc musieliśmy jej robić drogę z desek, które na szczęście znaleźliśmy w pobliżu. Muzeum w Kolkji było zamknięte, nie udało nam się znaleźć latarni, ani bardziej sensownego dostępu do jeziora niż na zdjęciach. To wszystko razem znaczy, że mieliśmy niezły ubaw.
Zamek został zbudowany na początku XVII wieku. Kiedy przyjechaliśmy, było tam pusto. Nie wygląda na miejsce często odwiedzane.
A tu widać, co znajduje się za zamkiem - mała rzeczka wpadająca do jeziora Pelpsi.
Dawno mnie nie było, a to dlatego, że intensywnie zwiedzałam. Mam już za sobą wycieczkę nad jezioro Pelpsi i na zamek w Alatskivi. Póki co zamieszczam parę zdjęć z wczorajszego spaceru po najwyższym wzgórzu w Tartu, gdzie znajduje się obserwatorium, ruiny katedry, a przede wszystkim ogromny park.
Niemiecki naukowiec, uczył w Tartu. Podobno w czasie nocy Walpurgii studenci myją jego głowę szampanem. Jak widać na zdjęciu, trzyma w dłoni puszkę popularnego estońskiego piwa - A le Coq.
Zbudowany ku czci cara Aleksandra I
Nie, to nie jest sedes, to czajnik.
Niestety współlokatorka Sonii nie lubi sprzątać, co poskutkowało kamieniem o grubości ok. 5 mm.
Najwyraźniej Jadwiga Staniszkis próbuje opisać siebie jako doniosłe zjawisko społeczno-polityczne. Świadczy o tym już sam tytuł jej autobiografii. “Ja. Próba rekonstrukcji” może kojarzyć się tylko z jej książką sprzed siedmiu lat - “Komunizm: próba opisu”.
Warto dodać, że owa próba zapowiada się dosyć miernie, żeby nie napisać po prostu NUDNO. Nie spodziewam się, że życie damy będzie choć w połowie tak porywające jak życie Urke Nachalnika.
Wartkość akcji na kolejnych stronach zapowiada jedynie poniższy fragment Wprowadzenia;
“Wciąż bowiem, odruchowo, zachowuję się tak, jakbym źle widziała. Być może dlatego, że, podświadomie, oczekuję, że inni będą mnie wtedy postrzegać jako osobę przyczajoną do ataku?”
Lovely. Ale oczywiście nie przesądzajmy.
Czekamy na autobiografię Piotra Sztompki.
